RIZIV-vergoeding voor supervisie van klinisch psychologen
Privacywaakhond wil scherpere grenzen
De Gegevensbeschermingsautoriteit (GBA) bracht woensdag advies uit over een voorontwerp van gezondheidswet dat het mogelijk moet maken om klinisch psychologen en klinisch orthopedagogen te vergoeden voor supervisie. Een bijsturing dringt zich volgens de GBA op omdat het onvoldoende garanties biedt voor de bescherming van de persoonsgegevens. Vooral de ruime omschrijving van de gegevensverwerking en de verregaande bevoegdheid van de minister stuiten op bezwaren.
Het voorontwerp geeft de minister de bevoegdheid om de voorwaarden vast te leggen waaronder klinisch psychologen en klinisch orthopedagogen een vergoeding kunnen ontvangen voor supervisie. Bij de uitvoering daarvan zou het RIZIV persoonsgegevens van zowel supervisoren als gesuperviseerden verwerken. Die gegevens zouden niet enkel dienen voor de berekening en de betaling van de vergoeding, maar ook voor de ondersteuning van de kwaliteit van de supervisie.
Volgens de GBA maakt het wetsontwerp onvoldoende duidelijk om welke persoonsgegevens het precies gaat. De huidige formulering verwijst algemeen naar gegevens die in het kader van de supervisie of voor het verkrijgen van de vergoeding beschikbaar worden gesteld. Zo’n brede omschrijving voldoet volgens de GBA niet aan het grondwettelijke legaliteitsbeginsel. Wanneer de overheid persoonsgegevens verwerkt, moet de wet zelf voldoende nauwkeurig bepalen welke gegevens daarvoor nodig zijn, over welke personen het gaat, wie de gegevens kan ontvangen en hoelang ze worden bewaard.
Concrete beschrijving
De GBA vindt het problematisch dat het ontwerp twee verschillende doelstellingen samenbrengt zonder bijhorende gegevensverwerkingen duidelijk van elkaar te scheiden. Gegevens die nodig zijn om een vergoeding uit te betalen, zijn immers niet noodzakelijk dezelfde als de informatie waarmee de kwaliteit van supervisies wordt beoordeeld of ondersteund. Daarom vraagt de GBA per doelstelling vast te leggen welke gegevens mogen worden gebruikt. Zo wil de GBA voorkomen dat informatie die uitsluitend voor de betaling werd verzameld, later ook voor kwaliteitscontrole wordt ingezet zonder dat er daarvoor een duidelijke noodzaak bestaat.
Ook het begrip 'ondersteuning van de kwaliteit van de supervisies' vindt de GBA te vaag. De memorie van toelichting moet concreet beschrijven welke acties het RIZIV in dat kader kan ondernemen en hoe de verzamelde gegevens daaraan bijdragen. Voor de vergoeding moet dan weer worden aangegeven welke informatie bepaalt of iemand ervoor in aanmerking komt en hoe het bedrag wordt berekend. In beide gevallen moet bovendien duidelijk zijn met welke gegevens supervisoren en gesuperviseerden worden geïdentificeerd.
Bewaartermijn
Het ontwerp geeft de minister ook de mogelijkheid de modaliteiten van 'bijkomende gegevensverwerkingen' te regelen. Die bepaling moet volgens de GBA worden geschrapt. De essentiële elementen van een overheidsverwerking moeten in een formele wet staan en kunnen niet volledig aan de minister worden overgelaten. Die mag wettelijk vastgelegde verwerkingen wel verder uitwerken, maar kan niet via een uitvoeringsbesluit nieuwe vormen van gegevensverwerking creëren. De delegatie kan daarom hoogstens betrekking hebben op een nadere precisering van verwerkingen die al duidelijk in de wet zijn omschreven.
Voor gegevens die worden gebruikt om de kwaliteit van de supervisie te ondersteunen, voorziet het ontwerp in een bewaartermijn van tien jaar. De GBA verwerpt die termijn niet principieel, maar vraagt wel dat de noodzaak ervan uitdrukkelijk wordt gemotiveerd.
Voor gegevens die uitsluitend met de betaling van de vergoeding te maken hebben, ontbreekt een afzonderlijke bewaartermijn. Deze moet ook in de wet worden opgenomen en apart worden verantwoord. Een algemene termijn voor uiteenlopende doeleinden strookt volgens de GBA niet met het beginsel dat persoonsgegevens niet langer mogen worden bewaard dan noodzakelijk.