De kwetsbaarheid van de gladiatoren in lycra
Bescherm wielrenners tegen zichzelf en tegen anderen
Wielrenner is een beroep dat boven alle wetten van de geneeskunde lijkt te staan. Het wordt hoog tijd dat we stoppen met lijden te verheerlijken in de wielersport. Wielrenners zijn gladiatoren in fancy lycrapakjes, maar ze blijven mensen en kwetsbaar.
Arnaud De Lie die zowel in de tour als in de Giro ziek bleef rondrijden, Cian Uijtdebroeks die in de Tour bleef ondanks 40 graden koorts (een temperatuur waarbij ouders in paniek met hun kind naar de spoedgevallen lopen), en na een zware val, met volgens het medisch rapport 'zware letsels', in tranen net de tijdslimiet haalt van de derde rit in de nog lange Vuelta.
Er zijn genoeg voorbeelden in het verleden van renners die met zware hersenschuddingen, sleutelbeenbreuken, polsbreuken, ribbreuken en zelfs bekkenbreuken, halsstarrig en tegen beter weten in, hun calvarietocht voortzetten. In de Tour de France van dit jaar reed de Fransman Dorian Godon tot Parijs met vier gebroken ribben en een letsel in de ruggenwervel. Hij werd 136ste.
'Heldhaftig', 'moedig', 'doorzettingsvermogen', 'karakter', 'ten dienste van het team' zijn dan de lovende termen die we horen voor iemand die onder andere omstandigheden naar bed zou worden gestuurd, en gedurende meerdere weken niet naar kantoor zou mogen gaan wegens werkonbekwaam. Dit geldt niet voor dit beroep, dat blijkbaar boven alle wetten van de geneeskunde lijkt te staan.
Sinds de Covid-periode en het bewustwordingsmoment na de hartstilstand van Sonny Colbrelli, die ondanks infectie en koorts krachtig bleef doorsprinten tot aan de defibrillator en het einde van zijn carrière, zijn veel teams en renners voorzichtiger geworden - godzijdank. Maar blijkbaar blijven sommige teams, artsen en renners doof voor de gevaren van hartproblemen die ontegenzeggelijk verband houden met sporten tijdens koorts op zowel korte als lange termijn.
Het lijstje van renners met hartstilstanden, hartritmestoornissen, ingeplante defibrillatoren, en helaas ook uitvaarten, is ellenlang geworden.
Cian Uijtdebroeks, een jonge, verstandige en zeer getalenteerd renner, wordt in twee opeenvolgende rondes in de arena gehouden, terwijl iedereen met gezond verstand, zelfs zonder enige medische opleiding, een andere beslissing zou nemen.
"Er is natuurlijk altijd wat druk van de ploeg om verder te gaan", en "mijn hart is elke dag in het ziekenhuis gemonitord" zijn twee uitspraken die kant noch wal raken, niet ethisch, noch medisch. Hartproblemen kunnen zich laattijdig ontwikkelen en geen enkel onderzoek kan ze vroegtijdig opsporen. Preventie is de enige remedie en daarvoor volstaat een eenvoudige thermometer van vijf euro, niet op een MRIscan.
Het wordt hoog tijd dat we stoppen met lijden in de wielersport te verheerlijken. Renners die met breuken, koorts, blessures en zware infecties willen rondrijden, moeten tegen zichzelf (en anderen) beschermd worden. Praktisch geen enkele renner die ziek aan de start kwam heeft tijdens een meerdaagse rittenwedstrijd een resultaat kunnen neerzetten. Maar velen hebben wel op termijn mentale of onomkeerbare lichamelijke problemen ontwikkeld.
De wielerorganisatie UCI zou een onafhankelijk medisch team moeten aanstellen om indien nodig renners uit de wedstrijd te halen. Dat gaat in tegen de commerciële belangen van teams, maar is in het belang van de lichamelijke en mentale gezondheid van de sporter.
Renners ondanks medische alarmsignalen op de fiets laten blijven, is niet alleen sportmedisch onaanvaardbaar, maar is ook een inbreuk op alle regels van respect voor menselijke integriteit.
Dr. Tom Teulingkx is sportarts, voorzitter van de Vereniging Sport-en Keuringsartsen (SKA) en bondsarts bij Belgian Cycling.