Humaniteit

De preambule van de in 1999 herziene Zwitserse grondwet stelt dat "de kracht van een volk wordt afgemeten aan het welzijn van zijn zwakste leden". De formulering doet denken aan een aan Mahatma Gandhi toegeschreven uitspraak dat "de beschaving van een samenleving af te meten is aan de manier waarop ze met haar zwaksten omgaat".

Het zijn ideeën die alvast voorbijgaan aan ondernemer Roland Duchâtelet. In De tafel van Ruben meende hij dat de begrotingsperikelen van de regering-De Wever makkelijk op te lossen zijn. Waarom nog geld stoppen in mensen die in hun laatste levensjaar zijn en de samenleving veel geld kosten, vroeg hij zich luidop af.

Nog afgezien van de rekenfout die hij maakte, moeten er vooral veel ethische en morele bezwaren geuit worden tegen zijn voorstel. Toen de parlementaire debatten over de legalisering van euthanasie in 1997 van start gingen, was één van de kritieken die - ook in artsenmiddens - te horen waren dat dit wel eens zou kunnen leiden tot een vorm van economische euthanasie. Een situatie waarbij ouderen zich "verplicht" voelen euthanasie te vragen om geen financiële last meer te zijn voor hun naasten en de samenleving. Met het voorstel van Duchâtelet komen we hier heel dicht in de buurt.

Zijn idee voorstellen als een pleidooi voor minder therapeutische hardnekkigheid is iets te kort door de bocht. Uiteraard is therapeutische hardnekkigheid niet goed te keuren, maar dit komt anno 2026 toch al veel minder vaak voor dan pakweg enkele decennia geleden.

Laat ons hopen dat de politieke leiders van dit land hun oren niet te veel naar de Duchâtelets van deze wereld laten hangen en eerder laaghangend fruit zoeken bij profvoetballers met een gemiddeld jaarinkomen van 400.000 euro, waarop ze amper sociale bijdragen betalen.