Vlaams Belang vraagt strengere taalregels voor artsen

Dominiek Sneppe en Katleen Bury dienen een amendement in op een wetsvoorstel van Frieda Gijbels (N-VA) om de taalbeheersing van zorgverstrekkers te versterken. De kamerleden van Vlaams Belang vinden dat de eisen inzake 'schrijven' strenger mogen zijn.

Frieda Gijbels (N-VA) diende in mei van dit jaar een wetsvoorstel in dat de wet van 22 april 2019 over kwaliteitsvolle praktijkvoering in de gezondheidszorg aanpast, meer bepaald wat betreft de taalbeheersing van zorgverstrekkers. Het wetsvoorstel stipuleert dat de zorgverstrekker een bewijs moet voorleggen van voldoende kennis van een officiële taal van het taalgebied of de taalgebieden waar hij of zij praktijk voert of wil uitoefenen. De Raad van State bracht hierover al een genuanceerd advies uit.

Artikel 11 van de Zorgkwaliteitswet bepaalt dat het visum voor de uitoefening van een gezondheidszorgberoep wordt uitgereikt op basis van het bewijs van voldoende kennis van de Nederlandse, Franse of Duitse taal. Als bewijs van voldoende kennis van de taal geldt thans een certificaat op het niveau C1 van het Gemeenschappelijk Europees Referentiekader voor talen, met uitzondering van de vaardigheid “schrijven”, voor gezondheidszorgbeoefenaars van wie het basisdiploma van masterniveau is.

Anomalie

In hun amendement stellen Sneppe en Bury voor de woorden "met uitzondering van de vaardigheid schrijven" te schrappen. Om te voldoen aan de regels zou niet langer een certificaat van niveau B2 vereist zijn, maar wordt niveau C1 onverkort van toepassing op alle taalvaardigheden, zijnde begrijpen (luisteren en lezen), spreken (productie en interactie) en schrijven.

Volgens de kamerleden van Vlaams Belang bevat het huidige wettelijke kader een onbegrijpelijke anomalie: hoewel een buitenlandse arts voor de mondelinge vaardigheden en het begrijpen van de taal het rigoureuze academische C1-niveau moet aantonen, wordt er voor de vaardigheid schrijven vrede genomen met een aanzienlijk lager B2-niveau (vlot operationeel niveau). Zij zijn van mening dat deze versoepeling voor de schriftelijke taalvaardigheid onaanvaardbaar is onder meer omwille van medisch-organisatorische noodzaak en patiëntveiligheid.

Nuances

Een arts met louter een B2-niveau voor schriftelijke vaardigheden bezit niet de fijnmazige taalkundige nuances die vereist zijn om medisch-wetenschappelijke en klinische verslagen foutloos op te stellen. Bij de overdracht van patiënten tussen ziekenhuizen, diensten of disciplines (bijvoorbeeld een ontslagbrief van een specialist naar een huisarts) kan de kleinste schriftelijke nuance of een foutief geïnterpreteerde zinsconstructie leiden tot misverstanden over de medicatie, de dosering of het postoperatieve beleid. Schriftelijke miscommunicatie is een bewezen bron van vermijdbare medische incidenten.

Schriftelijke communicatie in de medische sector bestaat voor een groot deel uit het uitschrijven van dwingende voorschriften, klinische rapporten voor de adviserend arts van het ziekenfonds, en verslagen voor gerechtelijke of verzekeringstechnische dossiers. Een B2-niveau biedt onvoldoende garanties tegen grammaticale en semantische fouten die verstrekkende juridische of medische gevolgen kunnen hebben zowel voor de patiënt als voor de zorginstelling en de arts.

Academisch niveau

Het is incoherent om van een arts te verlangen dat hij een patiënt op C1-niveau te woord staat en diens symptomen op academisch niveau begrijpt, maar toe te staan dat de schriftelijke weerslag daarvan in het EPD met taalkundige gebreken (B2) gebeurt. Het EPD is hét centrale communicatie-instrument binnen de moderne gezondheidszorg. Elke behandelaar die na de arts het dossier raadpleegt, moet kunnen vertrouwen op een foutloze en genuanceerde schriftelijke verslaggeving.